De lente is in aantocht!
Nieuw leven. Na een tijd, dat in de zomer alles in pracht en praal stond. Nadat door de herfst alles afstierf. En nadat door de winter alles koud en kil en verloren leek. Werd hier op 1 maart ( ies koelltoer) het begin van de lente gevierd en daar hebben we dan ook reikhalzend naar uitgekeken. Op alle mogelijke manieren.
Een tijdje hadden we door de hieronder omschreven redenen niet echt de wil om iets nieuws op de site te zetten. Maar de lente komt …God dank!
Grote veranderingen zijn namelijk gaande in Spinuş. De stichting ‘Fundatia Lidia’ kreeg te maken met een zeer plotselinge vermindering van financiering. Hierdoor moesten er direct maatregelen genomen worden om als stichting überhaupt te overleven. Het kantoor is opgezegd en daarmee vervalt ook de vergunning van de stichting om directe pleegzorg uit te voeren. Al het personeel –met uitzondering van Andreea gelukkig- moest ontslagen worden. Allemaal hele nare dingen die grote impact hebben op mensenlevens.
In 1e instantie natuurlijk de kinderen die ooit door Klaas en Corrie met veel liefde zijn opgevangen en zorgvuldig in goede liefdevolle gezinnen werden geplaatst. We kennen er zelf al veel vanaf dat ze baby waren, of in ieder geval heel jong (we komen hier immers al lang). Kinderen in de pleegzorg zijn niet meer zeker van hun warme plekje thuis, en gezinnen moesten de sowieso al moeilijke winter in grote onzekerheid (over-)leven. Een extra kind in de familie help je hier niet echt positief in je budget, en kan alleen als je financieel ondersteund word. Veel gezinnen werden verscheurd door de twijfel van de realiteit van het financiële tekort enerzijds, en hun liefde voor de kinderen die soms al jaren in deze deel van het gezin waren anderzijds. We hadden dan ook met hen te doen. We zijn nog steeds in het proces om goede oplossingen te vinden voor deze kinderen, en die liggen met name op het financiële vlak.
Ook voor het ontslagen personeel dat hun inkomsten stroom zien opdrogen in een land waar werk niet voor het oprapen ligt, en dat jaren mee-investeerde in de kinderen.
Het raakt ons dan allemaal ook heel erg dat deze ingreep op deze manier, en op dit moment nodig was. Klaas en Corrie die in amper 2 maanden (!) zagen verdwijnen wat ze in jaren hebben opgebouwd, hebben ondertussen besloten om helemaal terug te keren naar Nederland en willen de stichting ‘Fundatia Lidia’ overdragen aan ons. Lees hier het moeilijke verhaal vanuit hun eigen perspectief. Ze zijn op afstand nog eindverantwoordelijk voor de stichting, maar wij zijn bezig naar de overname toe te werken en de operationele verantwoordelijkheid ligt nu al bij ons.
Op dit moment bestaat ‘Fundatia Lidia’ uit de gebouwen en de meer dan 10ha. grond in Spinuş, waar wij momenteel wonen en werken, samen met onze Roemeense rechterhand Andreea. Met dit team runnen wij Casa Lidia: we begeleiden 24-uur per dag een moeder met 2 kinderen, dagelijks vindt naschoolse opvang plaats en we houden een wekelijks ouderenprogramma. We doen ons best om de contacten in het dorp uit te breiden en relaties op te bouwen. We hebben ondertussen een goede verstandhouding met de burgemeester, politie, locale voorgangers van de verschillende kerken en de directeur en leraressen op de school. Een stevige basis om op te bouwen in zo’n afgelegen dorpje.
Wij zijn intussen nu ook hard bezig met nieuwe sponsors te zoeken zodat het werk zich weer kan stabiliseren en er weer enige zekerheden komen.
Daarover -als het moment daar is- meer, maar er de koker zit vol met plannen!
Terugblik
Ondertussen hebben we al heel wat meegemaakt hier. De winter was extra moeilijk voor de ouderen omdat ze met het slechte weer niet naar buiten durven. Dat maakt mensen extra eenzaam. We zijn begonnen om de verjaardagen van de ouderen te vieren en dat is een succes! Andreea verrast hen –en ons- telkens met lekkere taarten en de kleine cadeautjes worden zeer gewaardeerd.
Vanuit het begeleid wonen in het huisje in het dorp hebben tijdelijk een moeder met haar 3 kinderen opgevangen. Dat betekent dat we nu elke dag met 10 personen aan tafel zitten! De thuissituatie met vader was zodanig, dat het niet verantwoord was om deze mensen daar te laten. We zijn nu aan het werken naar oplossingen en hopen dat het gezin op termijn weer naar hun oude stekkie kunnen verhuizen. Ondertussen genieten we van elkaar en van onze ‘leenhond’ Lesie. Het is een schattig maar o zo waaks hondje!
We zijn blij met de contacten met school, ze zien vooruitgang bij de kinderen die we helpen en het is goed dat te horen. Deze hulp aan kinderen die achter zijn geraakt is één van de zaken die we willen uitbreiden. Een meisje wat we helpen en dat tot haar 6e nog nooit naar school was gegaan- is nu bijna bij met de rest van de klas! Wij zijn zó trots op haar! Maar ook op Andreea die dit met tomeloze inzet zo snel voor elkaar bokste. Echter ook haar thuissituatie is problematisch (vader die moeder in elkaar slaat -in bijzijn van zijn kinderen, en de gevolgen daarvan) en daarom helpen we haar en haar moeder met doktersbezoek voor haar en haar kleine broertje. Ritjes naar het ziekenhuis hoort ook bij ons werk. Als je zo’n meisje met een fikse oorontsteking kunt helpen door simpel even naar de dokter te gaan is dankbaar werk. Haar broertje van 1 heeft een lui oog. Nog erger dan Erwin. (qua oog, niet qua luiheid) En gaat mee voor de oogarts -waar we vervolgens ook oogpleisters kopen voor 1,50 euro per stuk! Dat is hier dan wel weer duur. Enfin. Dat is niet onze grootste zorg, maar juist dankbaar werk..
Overigens is dit laatste nu, daar het vaak gevraagd word, typisch een kostenpost voor wat bij ons het Missioncentre heet. Want de Mission, onze missie, is uiteindelijk Zijn liefde voor mensen -Zijn Missie- praktisch zichtbaar te maken door kleine dingen.
Bedankt dat wij dit allemaal namens en met jullie kunnen doen!
Hartelijke groeten van ons,
Erwin en Ruth
